ateliers

  • Augmenter la taille
  • Taille par défaut
  • Diminuer la taille
Envoyer Imprimer PDF
There are no translations available.

4. Meer weten over Brighid

Brigid

From Wikipedia, the free encyclopedia

In Celtic religion and Irish mythology, Brigit or Brighid (exalted one[1]) is the daughter of the Dagda and one of the Tuatha Dé Danann. She was the wife of Bres of the Fomorians, with whom she had a son, Ruadán.

She had two sisters, also named Brighid, and is considered a classic Celtic Triple Goddess.[dubiousdiscuss][2]

Familial relations

She is identified in Lebor Gabála Érenn as a daughter of the Dagda and a poet. The same passage mentions that she has two oxen, Fe and Men, that graze on a plain named after them, Femen. She also possessed the king of boars, Torc Triath, and Cirb, king of wethers (sheep), from whom Mag Cirb is named.[3] As the daughter of Dagda, she is also the half sister of Cermait, Aengus, Midir and Bodb Derg.

Associations

In Cath Maige Tuireadh, Bríg invents keening, a combination weeping and singing, while mourning for her son Ruadán, after he is slain while fighting for the Fomorians. She is credited in the same passage with inventing a whistle used for night travel.[4]

Brigid is considered the patroness of poetry, smithing, medicine, arts and crafts, cattle and other livestock, and spring.[5] Along with these attributes, she also is associated with fire. Any type of fire symbolism, including light, candles, illumination, heat, warmth or sunrises also belong to this goddess. Arrows, bells, thresholds and doorways are also included in Brigid symbolism. Several animal correspondences are also tied to Brigid, particularly ewe, dairy cows, bees, owls and serpents.

Divine responsibilities

In her English translation of Irish myth, Lady Augusta Gregory (Gods and Fighting Men, 1904), describes Brigit as "a woman of poetry, and poets worshipped her, for her sway was very great and very noble. And she was a woman of healing along with that, and a woman of smith's work, and it was she first made the whistle for calling one to another through the night. And the one side of her face was ugly, but the other side was very comely. And the meaning of her name was Breo-saighit, a fiery arrow."

Her British and continental counterpart Brigantia seems to have been the Celtic equivalent of the Roman Minerva and the Greek Athena (Encyclopædia Britannica: Celtic Religion), goddesses with very similar functions and apparently embodying the same concept of elevated state, whether physical or psychological.

She is the goddess of all things perceived to be of relatively high dimensions such as high-rising flames, highlands, hill-forts and upland areas; and of activities and states conceived as psychologically lofty and elevated, such as wisdom, excellence, perfection, high intelligence, poetic eloquence, craftsmanship (especially blacksmithing), healing ability, druidic knowledge and skill in warfare. In the living traditions, whether seen as goddess or saint, she is largely associated with the home and hearth and is a favorite of both Pagans and Catholics. A number of these associations are attested in Cormac's Glossary.

Brigid and Saint Brigid

Stories and symbology that survive in the persona of Saint Brigid may be related. St. Brigid was associated with perpetual, sacred flames, such as the one maintained by 19 nuns at her sanctuary in Kildare, Ireland. The sacred flame at Kildare was said by Giraldus Cambrensis and other chroniclers to have been surrounded by a hedge, which no man could cross. Men who attempted to cross the hedge were said to have been cursed to go insane, die or be crippled.[6][7]

The tradition of female priestesses tending sacred, naturally-occurring eternal flames is a feature of ancient Indo-European pre-Christian spirituality. Other examples include the Roman goddess Vesta, and other hearth-goddesses, such as Hestia.

Brighid was also connected to holy wells, at Kildare and many other sites in the Celtic lands. Well dressing, the tying of clooties to the trees next to healing wells, and other methods of petitioning or honoring Brighid still take place in some of the Celtic lands and the diaspora.

Festivals

Saint Brigid's feast day is on the 1st February celebrated as St Brigid's Day in the Roman Catholic Church, the Eastern Orthodox Church and by some Anglicans. The Gaelic festival coincides with Imbolc, which has sometimes been identified as the remnant of a prehistoric pagan festival associated with Brigid.

Brigid

Brigid is een Drievoudige Keltische Godin, zij is de Godin van de geneeskunst en vruchtbaarheid, en stond in die hoedanigheid vrouwen in barensnood bij.
Daarnaast is zij de Beschermvrouwe van de Smidse en Begeleidster van de Smeden, de Beschermvrouwe van de Strijders en de Muze, die de barden inspireerd tot het verhalen van de waarheid.
Sommige bronnen beschrijven Brigid als drie zusters, allen Brigid genaamd, om haar gestalte als Drievoudige Godin te verklaren, de ene zuster was de Muze van de Dichtkunst en de Inspiratie, die ook het Ogham alfabet ontdekte.
De tweede was de Godin van de Geneeskunst en Vroedvrouwen en de derde was de Beschermvrouwe van het Vuur, de Smeden en andere Kunstnijverheid.
Brigid betekent 'De Hoge' en zij is onder vele namen bekend: Brigh ('Kracht'), Brighid bhoidheach (Brigid de Schone), Brighid, Bride (Schots), Brid, Brigit, Briget, Brigan, Brighid van de Groene Mantel, Brigdu, Vrouwe van de Kusten, Brigandu, Briginda, Breo-Saighit (de Vlam van Ierland), Brighid-nan-sitheachseang (Brighid van het Elvenvolk).
Haar cultus beperkt zich niet alleen tot Ierland, zij werd ook in Gallië en in Groot Brittannië vereerd.
In Gallië werd zij Brigindo en in Groot Brittannië Brigantia genoemd.
Brigid wordt vereerd op het Keltische feest Imbolc, dat op 1 februari valt, Imbolc is de eerste dag van de Lente op de heidense kalender.

Brigid is de dochter van Dagda en Morrigan, de vrouw van Bres en de moeder van Ruadan. Brigid wordt afgebeeld als Drievoudige Godin met een speer in haar handen en zij draagt een Groene Mantel.
Haar attributen zijn de speer, haar groene mantel, en het Brigid kruis (het Brigid Cross).
Brigids heilige plaatsen zijn: de haard en bronnen.
Haar heilige dier is de koe.

Van origine was Brigid waarschijnlijk een Zonnegodin en één van de verhalen rond haar geboorte komt dat duidelijk naar voren.
Brigid werd geboren bij zonsopgang en een felle steekvlam, die van de aarde naar de hemel reikte, kwam uit het voorhoofd van de pasgeboren Godin.
In een andere traditie is Brigid de dochter van Dagda en zijn maîtresse Morrigan.
Haar zoon Ruadan werd door Goibnui vermoord en zij zong de eerste 'Keening' voor hem.
Door de komst van het Christendom werd ook Brigid gekerstend, zij is nu één van de beschermheiligen van Ierland en bekend onder de naam St. Brigit of St. Bride.
Een andere versie van de verschijning van St. Brigit of St. Bride in het Christendom is dat zij een priesteres van Brigid was voordat zij bekeerd was tot het Christendom.
Deze priesteres bezat de gave om dieren te voederen zonder dat de voedselvoorraad voor de mensen verminderde.
Op het schilderij St. Bride van John Duncan wordt St. Bride door de engelen van Iona naar Bethlehem gebracht om daar voor de pasgeboren Christus te gaan zorgen.
In de hoedanigheid als pleegmoeder van Christus wordt zij Muime Chroisd genoemd.

http://www.heksenkring.be/Godinnen/Brigid.htm

Brigid

Brigid was beschermster van de dichtkunst, de smeedkunst en het heilige vuur. Kelten (Ierland). Andere namen zijn Brid, Bride (bruid), Brigit, Brigidda of Brighid. Ze werd gelijkgesteld met Brigantia, de beschermgodin van de Briganten in het noorden van Engeland. In Romeinse verslagen werd ze gelijkgesteld aan Minerva. Door de christelijke kerk werd ze later tot heilige uitgeroepen, een lot dat vele niet uit te roeien voormalige goden en godinnen ondergingen. Brigid was ook een graangodin en vruchtbaarheidsgodin, en de godin van de wijsheid. Ze was beschermster van de cultuur en beschaving. Ze wordt soms vereenzelvigd met Dana, haar moeder.
Brigid werd door vrouwen vereerd. Voor haar werd een heilig vuur brandend gehouden. Haar tempel bij Kildare in Ierland werd een groot christelijk centrum, waar maagdelijke nonnen een vuur brandend hielden tot dit tijdens de Reformatie werd gedoofd. Volgens de middeleeuwse historicus Gerald of Wales was het mannen niet toegestaan het heiligdom te betreden waar het heilige vuur brandde, dat was afgebakend door een heg. Een soortgelijk vuur gewijd aan Minerva brandde bij Aquae Sulis, het oude heiligdom van Sul. In Schotland is St. Bride nog steeds de beschermheilige van het haardvuur, een familieheilige.
Brigid was de maagdelijke zuster van de grote godin van de Kelten. Ze werd vereerd in Gallië en Brittannië. Gebeden voor haar overleefden tot in de twintigste eeuw. In de Schotse traditie wordt ze wel beschouwd als de pleegmoeder van Jezus.
Brigid was beschermster van de dichtkunst en de filibrecht, de traditie van Ierse barden, een soort priester-dichters die de cultuur bewaarden. In Cormac's Glossary wordt gezegd dat Brighid een drievoudige godin was. Ze werd voorgesteld als drie zusters, alle met de naam Brigid. Zij waren patrones van respectievelijk de dichtkunst, de heelkunde en de metaalbewerking of smidskunst. Vanwege deze functie als leermeesteres van de ambachten, een puur Keltische traditie, stelde de Romeinse Julius Caesar haar gelijk aan Minerva.
In oude, Ierse volksverhalen lijkt Brigid naar voren te komen als een zonnegodin. Haar attributen zijn licht, inspiratie, vuur en werkzaamheden die aan vuur zijn gerelateerd, zoals metaalbewerking. Dit hoeft niet te betekenen dat ze een belichaming van de zon is, maar dat ze het innerlijke vuur, genezende kracht en inspiratie aanwakkert.
Brigid bezat een magische koe. Ze hing haar mantel aan de stralen van de zon, en haar verblijf straalt licht uit alsof het in brand staat.
Haar feestdag, het lentefeest Imbolc, valt op 1 februari, als de lammetjes in de wei lopen en de ooien melk geven. Imbolc betekent zuivering. Het is hetzelfde feest als Maria Lichtmis of Candlemass, dat op 2 februari werd gevierd. Op deze dag werd het nieuwe jaar ingeluid. Haar standbeeld bij de tempel in Kildare werd gewassen in zee, als een vorm van reiniging. Vervolgens werd het op een wagen door de velden gedragen, omringd door kaarsen. In deze tijd werd in de Angel-Saksische wereld het land geploegd, en gereed gemaakt om te zaaien. Als offer werden aan de godin een brood en een korenaar voor haar witte koe aangeboden. Dit ritueel, dat diende om de vruchtbaarheid van de velden te verzekeren, was overal in Europa en Azië bekend, en bestond ondermeer rond godinnen als Cybele, Berecynthia, Hertha of Nerthus en Hera.
De feestelijkheden komen overeen met die van de Thesmophoria voor Kore en Demeter.
Het Brigantium was Brigids heiligdom in het Spaanse Compostela, dat tegenwoordig bekend is als christelijk bedevaartsoord. Brigid is hier de Keltische versie van de uit het schuim van de zee geboren Aphrodite. De kammosselschelp, die nog in de huidige cultus een belangrijk symbool is, is in feite een teken van het vrouwelijk geslachtsorgaan. Deze zelfde schelp komt voor op Botticelli's Geboorte van Venus. De latere legende van de heilige Jacobus was een opzettelijke vervalsing, zoals zelfs katholieke wetenschappers nu toegeven.

http://www.nissaba.nl/godinnen/brigid.php

Brighid and Her Sacred Well

by Paula Jean West

The Choosing

Candles shimmered and glittered everywhere in the small apartment in Washington, DC, transforming everyday reality into another place, another time. The smoke of our sage and lavender incense rose and whirled around us. Face to face, our bare feet scrunched and slid on the salt strewn on the floor. While my partner Bran chanted a blessing, we entered the doorway into trance. Suddenly, the roar in my ears stopped with a deafening silence. There were no sounds, no words, no movement, no thoughts. For a second, I ceased to be, my heart stopped, my breath froze. My eyes closed tightly, but the surrounding landscape formed and reformed around me, hanging between the worlds.

Bran stopped chanting and jumped back, immersed in his own visions. The candles trembled. A flame shot up over my head. A voice filled my mind, filled the room, filled my womb. Pictures flashed through my head of a single standing stone thrust up from the treeless green hill. I stood in a circle with eighteen others, who over and over repeated the words, "Brid is come, Brid is welcome." I had no concept of where I ended and the song began.

A light flared again above my head in the chilled flat. Bran's voice called my name over and over. Candles were burning down, guttering out in the grey February dawn. A voice filled my universe. "You are mine! You are my daughter!" My eyes opened and I saw the fear and concern in the eyes of my lover. "Are you all right?" he asked. I replied, "I am Brighid's. I am. I have been called..." My words trailed off, becoming indistinct. "Mother," I breathed, "I have come and I am yours."

The frigid air around me was chilling, and I paled. Bran took me by the arms and gently led me back the long hallway to our tiny room. I fell, tumbling into the bed with the motion. My eyes closed and I stood again on the hillside with the eighteen priestesses of Brid. I chanted. I was called and I had been chosen. Once again I spoke, with calm dedication in my eyes. "Brid, I have come, and I am yours.".

The Origins of Brighid

Brighid, the Goddess to whom I had dedicated myself, is the Celtic Goddess of inspiration, healing, and smithcraft. She is one of the best examples of the survival of a Pagan Goddess into Christian times. She was canonized as St. Brigit by the Roman Catholic Church and various stories are given of Her origins and Her life. She was a Druid's daughter, described in the Carmina Gadelica as the "daughter of Dugall the brown." She is reported to have predicted the coming of Christianity and to have been baptized by St. Patrick. Popular folk tales describe Her as the midwife to the Virgin Mary, and She is thus always called upon by women in labor. The Christian St. Brigit was a nun, and later an Abbess, who founded an Abbey at Kildare in Ireland. She was said to have had the power to appoint the bishops of Her area, an unlikely role for an Abbess, made stranger by Her unusual requirement that these bishops also be practicing goldsmiths.

In ancient times, the Goddess Brighid had a shrine at Kildare, with a perpetual flame tended by nineteen virgin priestesses called Daughters of the Flame. No man was permitted to come near Brighid's shrine and neither did Her priestesses consort with men. Even food and supplies were brought to the priestesses by women from the nearby village. When Catholicism overtook Ireland, Brighid's Fire Temple became a convent and the priestesses became nuns, but the same traditions were upheld and the eternal flame kept burning. Each day a different priestess/nun was in charge of the sacred fire and on the 20th day of each cycle, the fire was miraculously tended by the Goddess/Saint Herself.

For more than a thousand years thereafter, the sacred flame was tended by nuns. In 1220 CE, though, the Bishop became angered by the no-males policy of the Abbey of St. Brigid of Kildare. He insisted that nuns were subordinate to priests and must open their abbey and submit to inspection by a priest. When the Brigidine nuns refused and asked for another Abbess or other female official to perform the inspections, the Bishop was furious. He decreed that the keeping of the eternal flame was a Pagan custom, and ordered the sacred flame to be extinguished. Despite this persecution, St. Brigit remains to this day the most popular saint in Ireland, along with St. Patrick. In the1960s, though, Vatican II declared there was insufficient proof of St. Brigit's sanctity, or even of Her historical existence, and She was decanonized, so that the Roman Church's campaign against Her became successful. Recently, however, despite the initial protests of the Roman Catholic church, two nuns, by the name of Sister Mary and Sister Phil, have reestablished the worship of St. Brigit at Kildare and have relit Her sacred flame, which burns once more. The first modern Candlemas/Imbolc celebration at the ancient site of Brighid's sacred well in 1997 drew hundreds of people and grows every year in popularity. The flame of Brighid's love burns brightly once more.

Brighid's Sacred Well

In the summer of 1998, I was called to Ireland by Brighid. Specifically, She called me to come to Kildare to visit Her cathedral. The train ride from Dublin was filled with faery-tale scenery, after which a short walk brought me from the picturesque old train station to the cathedral. It was as beautiful as I had expected, since I had already seen pictures of the site in books.

As I walked around outside and inside the cathedral, though, I was struck with how empty I felt, or more specifically, how empty the cathedral and the grounds felt to me. I found the tiny plaque that indicated the hole in the lawn where the sacred Pagan fire temple had once been. For me, though, everything there was sterile and bare, devoid of any mystical or magical feeling. I was very disappointed. I had come thousands of miles to see St. Brigit's Cathedral, but was very saddened by what I discovered there, so I instead trudged into the town of Kildare. I stopped at an information kiosk in an antique building in the heart of town to see how I might redeem the rest of the day. I poked through the pamphlets and brochures, but nothing struck my fancy. Even more dejected, I left the information center and headed out to look for something to do to pass the time until the next train left.

As I came to the main intersection in town, I noticed a signpost indicating Brighid's Holy Well, with an arrow pointing to a road that led out of town. Suddenly brightening, I headed down that road to see what adventure I could find. I thought the signpost had said that the well was a mile away, but I have found that in Ireland distance is similar to Pagan Standard Time, and is a very unstable measurement.

About two miles into my journey, I started to wonder whether I had missed some important turn in the road. Before I gave up and turned around, though, another sign with yet another arrow pointed me down a gravel road. By the time the road had turned into a narrow path, I finally saw a park, or at least something that looked promising, up ahead in the distance.

Finally reaching the entrance to Brighid's Holy Well, I breathed a sigh of relief. The small park was absolutely delightful. The lawn within the park's fence was green and lovely. I had no idea how amazing the day would turn out to be, but I could feel that something incredible was about to happen. I walked reverently to the spot where in legend Brighid had supposedly healed the lepers, and put my hands into the soothing waters. I was totally engrossed, saying the Genealogy of Bride, when I stopped and suddenly looked up into a face so beautiful and familiar to me that I didn't jump or feel alarmed.

I asked this faery apparition if she was the guardian of the well and she answered with a huge smile, "Yes. Did you call me?" My new faery guardian, one of the human members of Solas Bhride (the nuns associated with Brigid's cathedral) was named Tara. She looked enough like me to be my real sister, with red hair, blue eyes, generous figure, and all. She took my hands, pulled me up, and said to me, "Come, Brighid has sent me to take you to meet Sister Mary and Sister Phil."

One of my most cherished possessions is a letter from Tara telling me how Brighid brought her to the well that day and how glad she was that she listened to the summons. Tara and I spent the rest of that day together, and, much later, she gave me a ride back to the station so I could catch the last train back into Dublin. We talked and talked and drank huge cups of tea at her home just a few minutes from the well.

As promised, Tara took me into town and introduced me to Sister Mary and Sister Phil, the Brigidine nuns who have reestablished the worship of Brighid in Kildare. I had taken some water from Brighid's holy well and Sister Mary gifted me with a candle lit from Brigid's eternal flame. I use that votive candle to light each candle on my altar every time I do ritual work.

Sister Mary has re-lit Brighid's flame and keeps it burning in her home. Every time I light a candle now, I see Sister Mary, Sister Phil, and my guardian faery friend, Tara. I, too, have become a Daughter of the Flame, and a guardian of Brighid's Sacred Well.

Photos and article by
Paula Jean West
AKA Branwenn White Raven
Cette adresse email est protégée contre les robots des spammeurs, vous devez activer Javascript pour la voir.
Lynchburg, Virginia

https://www.circlesanctuary.org/index.php/circle-magazine/sample-articles/brighid-and-her-sacred-well

Brigit

Un article de Wikipédia, l'encyclopédie libre.

(Redirigé depuis Brigid)

Une statuette du Musée de Bretagne a Rennes, représentant probablement Brigantia (IIe siècle avant notre ère)

La mythologie celtique présente la particularité de n’avoir qu’un unique principe divin féminin. Connue sous les noms de Brigit, Brigantia, elle est, schématiquement, à la fois la mère, l’épouse, la sœur et la fille des autres dieux. Son nom se trouve sous différentes graphies, et elle se manifeste sous la forme d’innombrables avatars.

La Grande déesse

Brigit/ Brigantia est souvent comparée à la Minerve des Romains, avec qui elle partage un certain nombre de fonctions. Elle est la déesse-mère, elle règne sur les arts, la guerre, la magie et la médecine. Elle est la patronne des druides, des bardes (poètes), des vates (divination et médecine) et des forgerons.

En Irlande, Brigit est la fille du Dagda. Elle est aussi la mère, l’épouse et la sœur de Lug, Dagda, Ogme, Nuada, Diancecht et Mac Oc, les dieux des Tuatha Dé Danann. Elle est associée à la fête d’Imbolc, la purification du 1er février, censée protéger les troupeaux et favoriser la fécondité. L’importance de son culte chez les Celtes a conduit les évangélisateurs chrétiens à lui substituer une sainte homonyme, sainte Brigitte.

Brigantia se retrouve notamment dans le nom des peuples des Brigantes (actuels territoires du Yorkshire et du Northumberland) et des Brigantii (près du lac de Constance), dont la capitale Brigantion (Bregenz) est de même origine ; idem pour Briançon. En Gaule, son avatar Épona lui confère un rôle psychopompe évident.

Hiérarchie des Tuatha Dé Danann[1]

- hors classe :

  • Lug Samildanach (dieu primordial)

- fonction sacerdotale :

- fonction guerrière :

  • Ogme (dieu de la magie guerrière)
  • Nuada (royauté)

- fonction artisanale :

- participent aux trois fonctions :

- déesse féminine unique connue sous les formes :

  • Brigit (déesse des poètes, des forgerons et des médecins)
  • Étain ou Eithne (reine d’Irlande, mère de tous les dieux)
  • Boand (autre nom de Brigit, déesse éponyme de la Boyne)
  • Mórrígan (déesse guerrière, ou bien de la souveraineté)

Étymologie

Les théonymes Brigit et Brigantia dérivent de l’ancien celtique (certains disent proto-celtique) « brigantija » ou « brigantis » dont le sens est « très haute », « très élevée ». L’origine est le mot « Briga » (hauteur, forteresse) qui, utilisé comme préfixe, a donné de nombreux toponymes tant dans l’espace insulaire, qu’en Gaule et dans la péninsule ibérique. Il est aussi présent dans la composition du nom de certains peuples (Brigantes, par exemple).

Cette signification confirme le rôle primordial de cette déesse.

Les différentes graphies

(Liste non exhaustive)

Principaux avatars

Dans la littérature mythique et dans la toponymie, différentes déités importantes en sont les émanations :

Notes

  1. Christian-J. Guyonvarc'h et Françoise Le Roux, Les Druides, page 422.

Sources et bibliographie

Réédition augmentée d'un ouvrage paru initialement en 1957 aux PUF. Paul-Marie Duval distingue la mythologie gauloise celtique du syncrétisme dû à la civilisation gallo-romaine.

Réédition augmentée d'un ouvrage paru initialement en 1970. Albert Grenier précise l’origine indo-européenne, décrit leur organisation sociale, leur culture et leur religion en faisant le lien avec les Celtes insulaires.

  • Christian-J. Guyonvarc'h, Magie, médecine et divination chez les Celtes, Bibliothèque scientifique Payot, Paris, 1997, (ISBN 2-228-89112-6).
  • Christian-J. Guyonvarc'h et Françoise Le Roux :
    • Les Druides, Ouest-France Université, coll. « De mémoire d’homme : l’histoire », Rennes, 1986 (ISBN 2-85882-920-9) ;
    • La Civilisation celtique, Ouest-France Université, coll. « De mémoire d’homme : l’histoire », Rennes, 1990 (ISBN 2-7373-0297-8) ;
    • Les Fêtes celtiques, Rennes, Ouest-France Université, coll. « De mémoire d’homme : l’histoire », avril 1995, 216 p. (ISBN 2-7373-1198-7).

Ouvrage consacré aux quatre grandes fêtes religieuses : Samain, Imbolc, Beltaine, Lugnasad.

Bridget van Kildare

Bridget(ookBerc'het, Berhet, Berthed, Birgid, Birgida, Birgitta, Birhit, Birhyet, Bitta, Brec'hed, Brehid(bre),Bride, Bridgit, Bridhde, Bridig, Bridli, Briej, Briga, Brigel, Bríghid, Brigid, Brigida, Brigide, Brigit, Brigitt, Brigitta, Brigitte, Britte, Efraid, Ffraid, Gitta, PerhetofSanffraid) van Kildare(ookvan Ierland, Thaumaturgaofde Wondersdoenster), Ierland; abdis;† 525.

Feest 1 februari(& 14 juli [Keulen]).

Bridget werd rond 453 geboren. Dat was dus in de tijd dat Ierland dankzij de activiteiten van Sint Patrick († 461; feest 17 maart) en zijn gezellen het christelijk geloof begon aan te nemen. Volgens een hardnekkige traditie in Ierland stond haar wieg in het plaatsje Faughart bij Dundalk, maar alles bijeen genomen is het toch waarschijnlijker dat zij afkomstig was uit Uinmeras, zo'n tien kilometer verwijderd van Kildare.

Haar vader, Dubthach, was een heidens stamhoofd in Leinster; haar moeder, Broiscech geheten, was van Pictische afkomst. De Picten waren de oorspronkelijke bewoners van Schotland. Zij was reeds christen; er wordt wel verondersteld dat haar moeder nog gedoopt was door Sint Patrick zelf. Volgens de overlevering waren moeder en dochter als slaven verkocht aan een landeigenaar, die veel vee had. Toen moeders ogen slechter werden, moest Bridget, zo klein als ze was, de koeien melken, en boter, kaas en room maken.

De verhalen willen, dat zij als klein meisje al vervuld was van de geest van het evangelie. Zij kon het dan ook niet laten om armen, die langskwamen melk, boter, kaas en room mee te geven. Maar omdat er nu een opvallend open plaats was gevallen in de voorraden van haar baas, bad ze in stilte om uitkomst, en bij nader toezien bleek er in het geheel niets te ontbreken.

Sterker nog, haar baas was zo tevreden over haar werk, dat hij haar het bezit van zijn koeien aanbod. In plaats daarvan vroeg zij of zij met haar moeder de vrijheid kon terugkrijgen, zodat ze zich weer bij haar vader zou kunnen voegen. Hij stond het haar toe. Het schijnt dat deze heer zich later heeft laten dopen.

Weer wordt er van haar verteld dat ze veel hart had voor de armen. Maar omdat ze van zichzelf weinig bezat, schonk ze herhaaldelijk kostbaarheden van haar vader weg; zo schijnt ze zelfs eens een zwaard met edelstenen bezet aan een arme melaatse te hebben meegegeven. Overeenkomstig de gebruiken van die tijd ging vader op zoek naar een geschikte huwelijkskandidaat voor zijn dochter. Hij vond een jonge bard. In de Keltische samenleving van die dagen kwamen barden in rang onmiddellijk na de koning. Maar Bridget droomde ervan haar leven geheel en al aan God toe te wijden en non te worden.

Legende
De legende vertelt, dat zij in haar gebed gevraagd zou hebben dat zij zo lelijk mocht worden, dat geen enkele pretendent nog iets in haar zou zien. Dat gebeurde. Eenmaal in het klooster keerde haar vroegere schoonheid weer terug.
Zo diende zij zich op veertienjarige leeftijd aan bij de plaatselijke bisschop met het verzoek om voortaan als kluizenares een leven van gebed en versterving te mogen leiden. Tezamen met zeven andere vrouwen die hetzelfde verlangen hadden, ontving zij uit handen van twee bisschoppen een witte wollen mantel.
Eeuwenlang zijn die witte gewaden het herkenningsteken gebleven van de Ierse kloosterzusters. Bridget bouwde haar klooster op een terrein dat haar door een vriend van de koning van Leinster was geschonken. Het was van oudsher een heilige plaats geweest, gemarkeerd door een majestueuze eik. De plek heette dan ook 'Kil-Dara' (kill = cel, klooster; dara = eik). Latere legendes weten zelfs te vermelden dat Bridget aanvankelijk haar verblijfplaats had in een holte onder die eik.

In tegenstelling tot vele anderen beperkte Bridget haar activiteiten niet tot het klooster alleen. Zij begaf zich onder de mensen, en was zo een levend teken van het evangelie. Zo kwamen er eens twee melaatsen op haar af met het verzoek dat ze door haar genezen zouden worden. Zij deed een tobbe vol water, sprak er de zegen over uit en beval de twee dat ze elkaar moesten wassen. De melaatse die het eerste aan de beurt was, kwam geheel genezen en rein uit het badwater te voorschijn. Nadat hij schone kleren had gekregen, had hij geen zin meer zijn voormalige lotgenoot te helpen. Daarom deed Bridget het zelf. Maar terwijl de ander toekeek, voelde hij hoe langer hoe meer overal prikkelingen op de huid en constateerde dat zijn ziekte weer was teruggekeerd.

Uit dit verhaal blijkt, dat zij zich bemoeide met de genezing en verzorging van zieken en zwakken (volgens de verhalen heeft ze ook ooit een stom meisje haar stem teruggegeven), met het uitdelen van aalmoezen, met de ondersteuning van behoeftigen, en het bevrijden van gevangenen. Daarover vertelt bijvoorbeeld de volgende legende.

Legende
Toen Brigitta als jong meisje onder haar eik in een cel woonde, leefde er in Ierland een koning, die als huisdier een tamme wolf had. Daar was hij bijzonder aan gehecht. Wilde wolven daarentegen waren gehaat in die tijd. De koning had zelfs beloningen uitgeloofd voor ieder die er één schoot en hem kwam afleveren op het paleis. Maar toen de lievelingswolf van de koning eens over de muur van de paleistuin sprong, uit speelsheid, en door de omgeving dwaalde, werd hij prompt doodgeschoten door een domme boer. Deze bracht zijn buit naar de koning in de veronderstelling een forse beloning te ontvangen. Hij werd echter door een woedende en verdrietige koning in de gevangenis geworpen. Brigitta kende de domme jager. Zij hoorde van zijn lot, spande haar wagen in en snelde naar het paleis om genade voor hem te smeken. Onderweg sprong er ineens een sneeuwwitte wolf in haar wagen, die nog nooit door een mensenhand was aangeraakt, maar zich nu aan haar voeten neerlegde als een trouw huisdier. Op het paleis bood zij de koning de prachtige wolf aan, waarbij het beest met zich liet sollen en spelen om maar te laten zien, hoe lief het was:
"U krijgt een veel mooiere wolf terug dan u ooit hebt gehad", zei Brigitta, "als ik de domme boer meekrijg."
Thuisgekomen nam ze afscheid van de boer:
"Het is beter twee wilde dieren te ontvluchten, Heer Onbenul, dan dat een vriendelijk dier wordt gedood. Eerder kunnen wij domme mensen missen dan onze dieren."

Niet alleen stond zij aan het hoofd van haar medezusters, maar zij gaf ook leiding aan een mannenklooster enige kilometers verderop. In de Keltische cultuur was er geen onderscheid in waardering voor mannen en vrouwen. Lange tijd hebben er dan ook zogeheten dubbelkloosters bestaan, die bovendien even geschikt door een man als door een vrouw konden worden geleid. Onder de monniken waren allerlei handwerkslieden; zij deden werk buitenshuis, terwijl de vrouwen de ambachtelijke werken binnen voor hun rekening namen. Zo voorzagen de kloosters geheel in hun eigen onderhoud.

Hier en daar wordt Bridget zelfs beschouwd als de eerste vrouwelijke priester. Er is een verhaal dat zij ooit door een bijziende bisschop, die het allemaal niet zo goed meer uit elkaar kon houden, priester is gewijd. Toen de goede man zijn vergissing inzag, moet hij uitgeroepen hebben dat het in Gods naam dan maar zo moest zijn en dat de wijding niet ongedaan gemaakt kon worden...

Bridget moet rond 525 gestorven zijn. Ze werd in een kostbare kist, afgezet met juwelen, begraven in de kloosterkerk. Sommigen beweren dat haar stoffelijk overschot tijdens de invallen van de Noormannen in 835 is overgebracht naar Downpatrick en daar naast de grote apostel van Ierland, Sint Patrick, te rusten is gelegd. Maar daar is tot nog toe geen bewijs voor gevonden.

Verering & Cultuur
Haar middeleeuwse biograaf Cogitosus, maakte van haar een gekerstende versie van de oeroude Keltische godin Brigantia (of Brighde). Allerlei verhalen die over die oergodin worden verteld, komen in Bridgets leven terug. Daarom wordt zij 'de wonderdoenster' genoemd (thaumaturga), omdat er talrijke wonderen aan haar worden toegeschreven. Zo wordt er verteld, dat zij reeds aanwezig was bij de geboorte van Christus in de stal van Bethlehem. Verder, dat elke boom die zij aanraakte op hetzelfde moment begon te bloeien.

In 1087 schonk prinses Gunelda, een zus van de Angelsaksische koning Harold, een kostbare reliek van Bridget aan de Vlaamse stad Brugge. Dat was een dankbetuiging voor het feit dat zij in de jaren tevoren had moeten vluchten en een veilig onderkomen had gevonden in die stad. In 1283 kwam Bridgets schedel in de Portugese plaats Belém (Lissabon) terecht: op weg naar het Heilig Land lieten drie ridders het kostbare reliek daar achter. Ook de Sint-Brigidakapel in het Limburgse Noorbeek zegt een stukje van haar schedel te hebben. In deze laatste plaats is er ook een Brigidabedevaart evenals te Middelaar, ook in Limburg. Zij staat afgebeeld in het stadswapen van de Nederlandse plaats Ommen.

Patronaten
Zij is patrones van Ierland en van Kildare; in Duitsland van de stad Essen; in Bretagne, Frankrijk van Loperhet (= Loc-Perhet = Bridgetsplaats: dep. Finistère) en Sainte-Brigitte (dep. Morbihan). Daarnaast van buitenechtelijke kinderen, kraamvrouwen, pasgeboren baby's, vroedvrouwen en zieke kinderen; van helers en kwakzalvers; van dichters en geleerden; van landbouwers, melkboeren en melkmeisjes; van smeden en van vluchtelingen.
Zij is beschermheilige van gevogelte, in het bijzonder ganzen en eenden, paarden en koeien.
Haar voorspraak wordt ingeroepen tegen oogkwalen, ongeluk en pech, vervolging en tegen ziekten onder het vee.

Afgebeeld
Ze wordt afgebeeld als abdis (met staf), vaak met een koe, soms met een paard aan haar voeten of met ganzen en eenden, want die zouden haar in haar eenzaamheid gezelschap hebben gehouden; of met een vurige vlam boven haar hoofd; of naast een schuur, omdat deze zich eens op haar gebed met oogst zou hebben gevuld; soms met een brandende kaars, waarvan was afdruppelt op haar arm.

http://www.heiligen.net/heiligen/02/01/02-01-0525-bridget.php

 

Qui est en ligne ?

Nous avons 3 invités en ligne

Login d'identification


Ateliers
rue Willebrord Van Perckstraat 6, 1140 Evere (info@ateliers-evere.be)