Energetische verkenning van Brussel (Geert Delanoeije) zaterdag 28/11/2009
1) Hoofdas van vrouwelijke energie: komt binnen via Botanique, Pachecolaan, Sint-Goedele (Treurenberg), paleis (Koudenberg),verder richting justitiepaleis (Galgenberg) en Hallepoort
2) Parallelle as vrouwelijke energie: (kronkelend?) langs de centrale lanen, de oude loop van de Zenne (tegen de stroomrichting)
3) Hoofdas van mannelijke energie (de Jeruzalemlijn): vanuit Brugge en Gent, via de Basiliek van Koekelberg, langs de Vlaamse steenweg Brussel binnen, de Zenne kruisend, via de Beurs (het klooster dat hier vroeger stond lag dus ook al op het kruispunt van beide energetische lijnen) naar het paleis (Aula Magna en/of Sint-Jacob; een tweede kruispunt)
Tijdens de meditatie in de crypte onder de kathedraal voelde ik ondergrondse energie de berg opkomen, het oppervlakte water (en de oude beken) nemen wat opgebruikt is weer mee de vallei in.
Mijn aandacht werd getrokken door enkele graffiti, wellicht al zeer oud. Enkele in 4 verdeelde cirkels, zoals de Hopi ze ook vaak gebruiken. En een zesbladige bloem, door een cirkel omsloten. De eerste keer dat ik dit symbool zag, was op een foto die Leo me stuurde van het fronton boven de voordeur van zijn buren in Carmensac. In dezelfde streek vond ik het ook terug, met keien in gelegd in de vloer van de crypte van de abdij van Temniac. Overigens heb ik foto’s gemaakt van het echte bloempje dat er precies zo uit ziet als het symbool en dat daar groeit in de Dordogne. Zeer merkwaardig dit in de crypte van Sint-Goedele tegen te komen. Ik heb er onmiddellijk een foto van gemaakt. Later die dag is het nogmaals komen opduiken, nl. op een foto uit Moldavië (of all places!) in een tentoonstelling in de Sint-Gorikshallen.
Zeer krachtig (en publiek toegankelijk) zijn de ondergrondse ruïnes van het paleis op de Koudenberg. Op sommige plaatsen kun je echt heel alleen en in alle rust mediteren, in contact met Moeder Aarde en de mannelijke energielijn die hier passeert. Dit wordt vast één van mijn favoriete plekken, naast de zolder van het Autrique-huis en de beuk en bron in het Josafatpark.
En de Sint-Gorikshallen natuurlijk. Dit is een bijzondere plek die eens geobiologisch zou mogen uitgemeten worden! Tegenwoordig wordt meer en meer aangenomen dat het Sint-Gorikseiland, in tegenstelling tot wat de legende ons probeert te doen geloven, niet de plek is waar Brussel is ontstaan. Die zou eerder op de rechteroever te situeren zijn (Bram Vannieuwenhuyze). Dit kan kloppen met de visie van Placide Lefèvre die ervan uitgaat dat de kapel ter ere van Sint-Michiel die door Sint-Gorik werd opgericht, zich reeds daar bevond waar nog steeds de kathedraal staat. Maar de legende van Sint-Gorik die hier een draak komt verslaan wijst op zijn ijver in de bestrijding van “het heidendom” (bevestigd door zijn “vita” o.a. in zijn geboortestreek, de Ardennen en daar waar hij bisschop werd, te Cambrai). Het lijkt me dan ook aannemelijk dat hij op het eiland in de Zenne een heidens heiligdom aantrof (gewoonlijk op een krachtplek, waarrond NIET werd gewoond!), het vernietigde en kerstende (bv. door de oprichting van een kapel), maar hiervoor is geen archeologisch, laat staan archivalisch bewijs gevonden.
