Realiteit
Ik heb altijd enige moeite gehad met uitspraken als “ieder creëert zijn eigen realiteit” (komt in vele varianten voor in diverse opleidingen, “The Secret”, “What the bleep…”, enzovoort). Aan diverse van mijn “meesters” heb ik ooit gevraagd mij uit te leggen in welke zin een geslagen of verkrachte vrouw haar leed zelf creëert, hoe die Parijse jongeman zelf zou gecreëerd hebben dat hij door een straatbende gevangen genomen werd, in een kelder opgesloten, en gedurende 3 weken dagelijks gemarteld tot hij er onder bezweek, hoe elke individuele Jood heeft bijgedragen tot de creatie van de Holocaust, enzovoort. Ik heb nooit een antwoord gekregen dat mij volledig heeft kunnen overtuigen. Tot vannacht…
“Ieder creëert zijn eigen realiteit” is slechts waar voor zover er geen interactie optreed met andere creatoren. Dit wil dus zeggen, bijna nooit. We zijn bijna altijd “slechts” co-creator van de realiteit waarin wij leven. “Ieder creëert zijn eigen realiteit” is op zich genomen té schematiserend en dus culpabiliserend en daar deden we toch niet meer aan mee? Het “eigen schuld, dikke bult”-syndroom heeft afgedaan. We zijn verantwoordelijk, maar niet schuldig.
Als onze creatie interageert met die van iemand die krachtiger is (bewuster, beter gecentreerd,…), over meer middelen beschikt of tot een grotere (of machtigere) groep behoort (met een sterker egregoor), kan die niet ten volle gerealiseerd worden. Als onze creatie echter interageert met die van één of meer gelijkgestemden (tiens, is dat niet de definitie van “harmonie”?), wordt die daardoor versterkt (“go with the flow”).
We moeten ons natuurlijk steeds bewust zijn (en steeds bewuster worden) van die interacties en hun invloed op onze creaties. Goed geaard en gecentreerd blijven. Onze eigen intenties zuiver houden. Geen dingen creëren (bewust, maar ook niet onbewust) die ons eigen welzijn of dat van onze reisgenoten zouden kunnen schaden. Letten op onze daden, woorden en gedachten…
Niemand betwijfelt dat je schade kunt aanrichten door iets te doen, maar evenzeer door iets na te laten. Het is ook duidelijk dat, als woorden kunnen kwetsen, je soms ook onrecht creëert door iets niet te zeggen (te verzwijgen). Het is even waar (maar misschien moeilijker “verteerbaar”) dat wanneer je disharmonie kunt creëren door iets te denken, dat je dit even goed kan door iets niet te denken.
Bedenk even: als je experimenteel kunt vaststellen dat de criminaliteit in een gemeenschap daalt doordat een groep dagelijks bidt en mediteert, en dat na afloop van dit experiment de criminaliteit weer stijgt, is het dan niet “crimineel” om zo’n experiment stop te zetten?
Het streefdoel is en blijft “heelheid”: heelheid met onszelf, met onze reisgenoten, met onze leefomgeving, met Moeder Aarde, met het Universum. De uitdaging is, een levenswijze ontwikkelen die gelijk staat aan 24 uur per dag bidden en mediteren.
Laten we ons er alvast op toeleggen om 24 uur per dag bewust, gecentreerd en verbonden te zijn. Bewust van onze intenties en onze creaties, bewust van de interacties met andere creatoren om ons heen. Geen enkele disharmonie toelaten in wat je doet, niet doet, zegt, niet zegt, denkt of niet denkt.
Gemakkelijker gezegd dan gedaan. Maar wat is het alternatief?
